Vogeltje-op-de-stok

mei 2017

“Weet jij hoe dat plantje heet?”, vroegen twee buurvrouwen die ik in het bos tegenkwam. Ze weten dat ik veel van vogels weet, en dat ik dan ook de planten wel zal kennen, maar helaas is dat niet zo. Ze wezen op een klein plantje met mooie paarse, afhangende bloemen dat pal naast het schelpenpad stond.  “Vogeltje-op-de-stok”, zei ik, want dat had ik indertijd op de IVN-natuurgidsencursus geleerd van Marian Kathmann, maar maar de echte naam schoot mij niet te binnen. Ik wees op de bloemen, vooral de uitgebloeide, die met enige fantasie op een zittend vogeltje lijken, of eigenlijk meer een kip op stok.

Thuis de plantengids erop nageslagen, en de plant al snel gevonden: Vingerhelmbloem, uit de papaverfamilie en dus familie van de klaproos en stinkende gouwe, al zien die er voor mij totaal verschillend uit.

Vingerhelmbloem groeit op losse, kalkachtige grond, dus dat kon kloppen naast dat schelpenpad.  In Nederland, aan de binnenduinrand, bereikt deze plant zijn meest noordelijke vindplaats. Het zaad zou dus meegevoerd kunnen zijn met de aarde die aan de schelpen kleefde om het pad te maken. Maar het zou evengoed een wilde plant kunnen zijn, die hier al eeuwenlang voorkomt. Ze bloeien vroeg, eind maart, begin april, en zetten dan zaad net voordat ze overwoekerd worden door hogere planten zoals het alomtegenwoordige fluitenkruid dat er vaak vlak naast staat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s